W przededniu obchodów pierwszego września – a później siedemnastego – skłania to wszystko do refleksji nad historią. Wróciłem niedawno do książki Normana Daviesa „Nie takie łatwe zwycięstwo” (rzecz generalnie o drugiej wojnie światowej). Wciąż słucham relacji dotyczących wojny w Afganistanie. Żadne zwycięstwo nie jest łatwe, a każda z wojen jest rzeczą straszliwą, szczególnie dla ludności cywilnej. Niemniej mam wrażenie, że historia zatacza wielkie koła, a człowiek mimo wszystko nie jest w stanie uczyć się na własnych błędach, a szczególnie na przestrzeni kilku pokoleń. Że pamięć historyczna jest pamięcią krótką jedno-, maksymalnie dwupokoleniową, a zawsze znajdują się chętni do poprawiania historii i promowania tej wersji wydarzeń sprzed lat która im z różnych, przede wszystkim politycznych, powodów pasuje.

No – wygląda na to, że wreszcie się udało. To znaczy wreszcie w leśniczówce działa w miarę przyzwoity internet. Do tej pory łączyłem się za pomocą zwykłego telefonu analogowego – technologia jak dwadzieścia lat temu; łącze o prędkości ślimaka pozwalało na oglądanie tylko niektórych stron (w tym na szczęście również E-rysia), nie mówiąc o ściąganiu czegokolwiek. A ponieważ centrala telefoniczna do której jestem podłączony jest stara, to na neostradę szans nie było. Oczywiście próbowano mi ją sprzedać kilka razy, raz nawet dałem się namówić. Ale ponieważ był problem w instalacji, zadzwoniłem na infolinię, a tam miła pani zapytała: „A kto to panu sprzedał? To przecież nie ma prawa u pana zadziałać!”. Zasięg komórkowy w domu mam generalnie rzecz biorąc słaby i to w każdej z dostępnych sieci. Odpadał więc również internet komórkowy. Łącze satelitarne odpadało z kolei ze względu na duże koszty. Łączność bezprzewodowa typu wi-fi czy wi-max do nas nie dociera (pokrywa za to dosyć dobrze okolice Giżycka i kilkudziesięciu znajdujących się w jego pobliżu miejscowości). Ale na szczęście pojawiła się nowa technologia dzięki której nareszcie, po dziesięciu latach, mogę powiedzieć że net działa.

Jest to internet radiowy w technologii CDMA działający na częstotliwości 450 MHz. Wykorzystuje sieć starych nadajników  postawionych dla pierwszych w naszym kraju komórek (w analogowej technologii NMT) które miały wielkość walizki, ciężar maszyny do pisania, kosztowały fortunę a słychać było ledwo – ledwo. Później wraz z rozwojem technologii związanej z telefonami komórkowymi postawiono nowe maszty i zmieniano kilkakrotnie częstotliwości na coraz wyższe. Stare konstrukcje jednak zostały. Dzisiaj dzięki postępowi techniki na częstotliwości 450 można przesyłać o wiele więcej danych niż dekadę temu, ze względu na niską częstotliwość nie jest konieczna tak gęsta sieć nadajników jak dla współczesnej telefonii komórkowej (działającej przykładowo – w zależności od operatora i kraju - na częstotliwościach  900-1800-1900 MHz) a zasięg tych nadajników jest również większy niż dla zwykłych komórek.

Pożyczyłem takie urządzenie na próbę i okazało się, że działa całkiem dobrze. Zamówiłem więc jeszcze antenę wzmacniającą sygnał, zamontowałem na kominie i wtedy zobaczyłem pełen zasięg sygnału, a pomiar prędkości transferu wyniósł powyżej 600 kbit/s (ha – przy łączności telefonicznej wynosił w porywach do ... 28 kbit/s). Rzecz w mieście przy stałym łączu całkiem zwyczajna, a dla mnie nieprawdopodobna. Teraz jeszcze tylko poprowadzić kable – i już! Wszystkim który nie mają szans na „normalny” internet szczerze polecam. (Pozwolę sobie przemilczeć parę niedociągnięć dostawcy usługi).

Ku mojej radości było także kilka psów. Ja oczywiście zabrałem też swojego, który z braku ruchu zaczynał przypominać zapasionego foksteriera. W sumie było sześć czworonogów. Moja suka dobrze aportowała – wyciągnęła z bagna około dziesięciu kaczek. Miałem też okazję obserwować jaka jest różnica w pracy różnych psów. Ten który nie miał wyćwiczonego apelu (czyli absolutnych podstaw takich jak przychodzenie do nogi na gwizdek, siadanie i warowanie na rozkaz oraz pozostawanie w miejscu i marsz przy nodze ) dużo lepiej bobrował w bagnie niż mój, który jest dobrze ułożony w tym zakresie, ale wciąż ogląda się na pana – a ja muszę iść za nim i go zachęcać, a przecież nie po to mam psa na kaczki żeby spacerować po bagnie. Jak widać, psa nie można za bardzo temperować, żeby nie ograniczać jego pasji. Takie działanie musi mieć swoje granice i trzeba sporo doświadczenia żeby dobrze poprowadzić psa który ma być psem polującym a nie tylko podwórzowym czy kanapowym.

Mój pies pasję niewątpliwie ma, o czym się niejednokrotnie przekonałem, ale ponieważ go nie rozpieszczam, cały czas sprawdza moją minę żeby uzyskać potwierdzenie, że robi dobrze. Jestem jednak z niego zadowolony – teren był trudny, kaczek sporo i wszystkie (nawet nie przeze mnie strzelone) aportował do mnie w takim stanie w jakim je znalazł lub złapał. Wszystko to jest oczywiście kwestią treningu – gdyby chodzić na takie polowanie w sezonie co tydzień, na pewno suka by pracowała jeszcze lepiej, bo bez oglądania się na mnie wiedziałaby czego od niej oczekuję. Nie wiem jak to możliwe ale brakuje mi czasu na łowy.

Mój śmieciarz jednak nie był zbytnio inteligentny – kiedy robotnicy ładowali śmieci na przyczepę żeby wywieźć je z lasu z jednego z worków wypadło zdjęcie rentgenowskie. Z datą, imieniem i nazwiskiem. Nie mogłem uwierzyć. Zadzwoniłem po straż leśną – strażnicy przyjechali bardzo szybko, obejrzeli śmieci i rentgena, a jakieś pół godziny później zajechali do mnie żeby powiedzieć że znaleźli winnego. Zapłaci mandat i oczywiście będzie musiał posprzątać w lesie. Naprawdę akcja była szybka i skuteczna.

Większość drzew w które trafiały pioruny znajduje się na wysokiej skarpie blisko brzegu jeziora. Oprócz pojedynczych egzemplarzy znalazłem również całą grupę takich drzew (sosen) – najwyraźniej okolica w jakiś sposób przyciąga uderzenia. Postanowiłem ściąć jedno z porażonych drzew i dokładnie sprawdzić, czy na pewno przyczyną jego śmierci był piorun a nie jakiś owad który znalazł sobie fantastyczne miejsce do rozmnażania i żeruje na potęgę w moich drzewostanach  położonych malowniczo nad brzegiem jeziora. Ale to pod koniec tygodnia. Teraz mam krótko z czasem.

Drzewa po uderzeniu pioruna nadają się tylko jako surowiec stosowy – opał, papierówka. Teraz zresztą zgodnie z wymogami certyfikacji FSC martwe drewno w lesie jest jak najbardziej pożądane więc pozostawię te drzewa na miejscu jako posusz ekologiczny.

Moim zdaniem harwester i forwarder jest mało ekologiczny – w trakcie dnia pracy spala około trzystu (300!) litrów ropy. Dla porównania - pilarze żeby pozyskać taką samą masę i zerwać ją małym ciągnikiem zużywają około 10 litrów benzyny (do pilarek) i około 50 litrów ropy (do traktora). Harwester zostawia też jak zauważyłem sporo odpadów eksploatacyjnych, czyli rozmaitych małych pieńków o długości 20 czy 30 centymetrów. Wszystko dlatego, że naprawdę wyrabianie sortymentów ze ściętego drzewa dobrze wychodzi jeżeli strzała jest prosta. Być może wynika to jeszcze z braku doświadczenia operatorów tych maszyn, bo harwester pracuje u nas od niedawna. A być może również z mojego konserwatywnego podejścia do sprawy. Muszę przyznać że przez dziesięć lat pracy przyzwyczaiłem się do „klasycznej” pracy robotników leśnych i u nich nie tolerowałbym pozostawiania takiego bałaganu. Ba, pilarze mają obowiązek ścinać drzewa dużo niżej niż maszyna, ustawiać regularne stosy o jednakowej wysokości odpowiednio zabezpieczone z obu stron i okrzesywać surowiec (obcinać gałęzie) naprawdę bardzo dokładnie – dla pozyskania maszynowego nie stawia się takich wymagań. Ale cóż, należy przyswajać nowe technologie, bo nawet praca w lesie się zmienia.

Najwyraźniej w wyniku owego zaćmienia księżyca oraz jednocześnie następującej pełni dostałem do podpisania nową umowę na wynajem mieszkania służbowego; Miała niby być taka sama jak poprzednia, ale po przeczytaniu okazało się że nie jest. Dom jest do generalnego remontu, który odkładany był już kilka razy, bo były inne ważniejsze inwestycje, a według zapisów nowej umowy nie zgłaszam żadnych uwag do stanu technicznego budynku. W związku z czym jednym podpisem remontuję cały obiekt i w razie wyprowadzki będę zobligowany oddać dom taki jakim go nigdy nie widziałem. Rozumiem, że jeżeli ktoś się wprowadza do wyremontowanej lub nowej leśniczówki to bez problemu umowę podpisze, bo zakres napraw i konserwacji w takim domu będzie naprawdę niewielki. Ale jest jeszcze sporo osad takich jak moja, prawie stuletnich, które od lat nie mogą doprosić się remontu choćby minimalnego i niszczeją, a stanowią ostatnie zachowane egzemplarze dziedzictwa kulturowego swoich regionów.

Liczę, że kiedy minie pełnia – którą postanowiłem sfotografować, bo naprawdę księżyc był wspaniały – może jednak wszystko wróci do normy.