Urlop mi się już niestety skończył. Bardzo fajnie było dwa tygodnie siedzieć w domu, prawie co dzień jeździć konno i oglądać las z perspektywy siodła. Podleśniczy który przejął leśnictwo na czas mojego urlopu miał trochę roboty : a to ktoś ukradł drewno, wojsko naśmieciło w lesie....

Tuż przed wigilią spadł śnieg i chwycił lekki mróz. Jadąc na święta cieszyłem się, że będą białe, ale już za Łomżą okazało się, że jednak ten śnieg nie wszędzie leży. Ale za to miło było wrócić do domu i zobaczyć las i ogród zasypane tak dobrze powyżej kostek. Śniegu jeszcze trochę przybyło, mrozek trzyma – jednym słowem prawdziwa zima!

Kiedy spada śnieg, zmienia się zachowanie zwierzyny w lesie. Dużo łatwiej zobaczyć jelenie a nawet dziki – w biały dzień przemieszczają się w poszukiwaniu pożywienia. Postanowiłem zrobić z końskiego grzbietu kilka zdjęć przebiegających mi drogę jeleni. Okazało się to nie takie wcale proste. Wziąłem ze sobą mały, kompaktowy aparat żeby było łatwiej. (Przytroczyłem go sobie do nadgarstka – co nie jest najlepszym patentem, ale zapewnia możliwość szybkiego dobycia „broni”.) Chociaż udało mi się zbliżyć do jeleni na jakieś trzydzieści metrów, zanim nacisnąłem migawkę było za późno. Próbowałem jeszcze kilka razy, ale muszę przyznać, że efekty są mierne (jak widać – na zdjęciu w kadrze jest końskie ucho:). Chmary jeleni są już duże, liczą po około 20 sztuk. W lesie ślady są dosłownie wszędzie. Pojawiły się też tropy wilków. Wygląda na to, że zaczęła się prawdziwa zima i trochę potrwa. Zamówiłem dziś kolejny transport opału ...

Życzę Wam radosnych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia, takich ze śniegiem i sankami. No i oczywiście z dobrze poinformowanym Mikołajem!

U mnie śniegu napadało już sporo, mam nadzieję że przynajmniej przez święta będzie biało. Makowce już upieczone, chleb też, bigos mrozi się na werandzie, w lodówce mnóstwo pyszności. Ja ruszam w wigilijną podróż do rodziny w stolicy, ale już niebawem będę z powrotem.

Galopem przeleciałem przez robocze pole poligonu. Zauważyłem po tropach, że również tam, na odkrytej ogromnej przestrzeni płyty poligonu ruch zwierzyny jest bardzo intensywny. Na pewno zachętę stanowią duże wrzosowiska, baza żerowa.

Za poligonem znów las, a wjeżdżając w niego zobaczyłem chmarę jeleni, która przechodziła przez linię oddziałową. Pojechałem dalej prosto, i miałem jakieś przeczucie że zaraz te jelenie znowu zobaczę – i faktycznie.

Zobaczyłem dwa byki tuż przy drodze i puściłem konia galopem żeby przyjrzeć się im z bliska. Przez jakiś czas prawie jechaliśmy równolegle do nich – ja na koniu po drodze, jelenie obok, wśród drzew. Kiedy jednak uznały, że zbliżam się do nich za bardzo, przyspieszyły gwałtownie, włączyły „trójkę” i jakieś 20 metrów przed drogą dosłownie przeleciały przed nami nad drogą a potem zniknęły jak duchy wśród drzew. Nie sądziłem, że potrafią tak skakać. Nie wiem też, dlaczego przeskoczyły przez oddziałówkę skoro mogły normalnie przebiec. Wciąż jestem pod ogromnym wrażeniem tego co widziałem – dwa byki nagle skręciły, odbiły się jak sprężyny z czterech nóg (całkiem inaczej jak konie przy skoku przez przeszkodę) , zobaczyłem je na wysokości swoich oczu (wysokości dwumetrowego chłopa na sporym koniu), wylądowały po drugiej stronie drogi (jakieś sześć metrów szerokości) i zniknęły. Zrobiły to z taką gracją, że oczywiste było, że miały jeszcze sporo „zapasu” i w razie potrzeby mogłyby wykonać skok znacznie dłuższy. Niesamowite.

Od tygodnia jestem na urlopie. Leśnictwo przekazałem podleśniczemu. Jedyną robotą jaką ma to wycięcie dwudziestu choinek, które będą sprzedawane w sąsiedniej wsi. Pozyskanie zakończone!

Jeżdżę konno, nadrabiam zaległości w czytaniu prasy i książek. Żona zadowolona, bo w przedświątecznym rozgardiaszu mogę jej pomagać, chociażby pilnując trochę naszej córki, która ma 20 miesięcy i jest na etapie takiej ciekawości świata, że nie można jej spuścić z oka – co chwila trzeba ją wyciągać zza jakiejś szafy gdzie się zaklinowała albo ratować z innej opresji. Jak już nie dajemy rady ogarnąć malucha, wołamy psa. Stanowi najlepszą rozrywkę, a oprócz tego wykazuje się niespożytą cierpliwością i ignoruje ciągnięcie za ogon, zaglądanie do ucha, oka, wnikliwe oględziny łap – co daje chwilę wytchnienia.

Siedzę w domu, cudownie jest. Sporo surfuję też po Internecie i buszuję po forach dotyczących amatorskiej produkcji serów w warunkach domowych. Dowiaduję się coraz to nowych rzeczy – na przykład tego, że sery pleśniowe są barwione sztucznie, żeby wyeksponować pleśń. Szok !!! A sery żółte wcale nie są żółte dlatego, że jest to naturalny kolor jaki pojawia się w trakcie ich dojrzewania, tylko dlatego, że również dodaje się im odpowiednie barwniki – żółte, pomarańczowe ... Kolejny „news” - mleko przed obróbką jest pasteryzowane (taki mus sanitarno - unijny) więc traci wiele ze swoich naturalnych walorów.

Na forach wypowiadają się głównie praktycy robiący sery w domu oraz ci, którzy zamierzają do takiego eksperymentu przystąpić, ale zdarzają się również ludzie pracujący w przemyśle mleczarskim. Zdaniem jednego z takich internautów, proces jest niezwykle trudny do przeprowadzenia, niemożliwy wręcz w domowych warunkach ... bo przecież produkcja sera to nieustanne kontrolowanie wilgotności powietrza, temperatury, odczynu PH i mnóstwa innych czynników.

Ja myślę sobie, że skoro baca na hali robił owcze sery parę setek lat temu i dawał radę, to nie jest to takie trudne. Chyba, że chodzi o wytworzenie produktu, który będzie ładnie i kolorowo wyglądał, a jego smak i wartości odżywcze to sprawy absolutnie drugorzędne.

Wreszcie się odbyło. Długo wyczekiwane, przesuwane, przygotowywane. Łowy przez dwa dni, na 30 strzelb i 20 osób nagonki – naprawdę fest. Zaczynaliśmy w sobotę bladym świtem – a właściwie to świtem bardzo kolorowym (jak widać na zdjęciu), charakterystycznym dla mroźnej wyżowej pogody o tej porze roku. Jak widzę takie niebo, to zdecydowanie chętniej wyłażę spod pierzyny niż w jakiś szary, dżdżysty i błotnisty poranek.

Widzieliśmy mnóstwo zwierzyny – saren, jeleni, dzików. Sporo również udało się moim kolegom ustrzelić – ja nie miałem tym razem farta „nic na mnie nie wyszło”. Poza tym prowadziłem jedną z grup i bardziej byłem zaangażowany w odpowiednie rozstawienie myśliwych znajdujących się w mojej grupie niż w całą resztę.

Jeden z kolegów leśniczych, który znalazł się właśnie w mojej grupie, zawsze ma na polowaniu podobne przygody. Dawno już nie było u nas zbiorówki i zdążyliśmy właściwie zapomnieć o jego specyficznym farcie, ale jak się okazuje od kilku lat powtarza się niezmiennie ten sam scenariusz.

Choćby siedział w najgorszym miejscu zawsze zwierzyna wyjdzie prosto na niego. I zawsze w taki sposób, że nie będzie on w stanie oddać skutecznego strzału. Tak samo było i tym razem – prawie w każdym pędzeniu cała zwierzyna która była w miocie (czyli wszystkie które zostały wypłoszone z terenu przez który hałasując szła nagonka) wychodziły dokładnie pod jego stanowiskiem. Ale albo ustawiały się za gęstą świerczyną, albo za daleko, albo szły z taką szybkością, że oddanie strzału było niemożliwe. Nie był to pierwszy przypadek tego kolegi, nie było to również zdarzenie jednostkowe – powtórzyło się w czasie polowania kilka razy. Kolega sam już z przekąsem zaczyna mówić o tym, że może jednak następnym razem weźmie aparat fotograficzny, to przynajmniej będzie mógł nam pokazać, co widział ...

Dzień zaczął się średnio, bo musiałem pojechać do szpitala na serię badań. Jestem zdrowy, ale jak się okazało powinienem mieć na to papiery. Do południa walczyłem więc ze służbą zdrowia, ale za to po południu – miła niespodzianka.

Zadzwonił do mnie człowiek, który na początku roku kupił ode mnie szczeniaka. Dzwonił z życzeniami świątecznymi – ale przede wszystkim żeby powiedzieć, że pies jest świetny, ma dobrą stójkę, bardzo fajnie pracuje i że mamy bardzo dobrą hodowlę! Ucieszyłem się niezmiernie. Przecież nie musiał wcale mnie o tym wszystkim informować, ale fakt, że się fatygował, bardzo pozytywnie mnie zaskoczył.

Ciekawe jak się mają pozostałe kudłate potwory – jak na razie mamy informacje o czterech szczeniakach. Właściciele tych wszystkich psów użytkują je w łowiskach (no, zaczynają użytkować, ale są to już ponad roczne wyżły i można na 90% stwierdzić czy się do polowania nadają czy nie) i są zadowoleni. Jest to powód do ogromnej dumy i satysfakcji.

Nie żebym od razu myślał o intensywnym rozwijaniu hodowli, ale jestem zdecydowany tę przygodę powtórzyć, chociaż jeszcze nie w przyszłym roku jak sądzę. Nie traktuję tego absolutnie jako działań zarobkowych, bo przy tego typu „domowej” hodowli jak nasza, opierającej się na jednej dobrej suce i doborze najlepszego naszym zdaniem reproduktora jest to wyłącznie sprawa hobbystyczna. Suka ma dużo dobrych cech w mojej subiektywnej oczywiście opinii jako myśliwego, ale popartej niezłymi rodowodami jej przodków oraz samymi doskonałymi ocenami na wystawach a także świetnym wynikiem prób polowych. Gdybym miał więcej czasu spróbowałbym przygotować ją do konkursu bo jak sądzę niektóre z konkurencji ma opanowane bardzo dobrze, ale jak na razie na nadmiar wolnego nie narzekam.

Swoją drogą tego rodzaju hodowle moim zdaniem są dobre, bo nie prowadzą „taśmowej” produkcji szczeniaków (nawet jeżeli są to szczeniaki po super-championach). Takie rzadkie mioty gwarantują, że przychówek będzie zdrowy i silny. (U nas dodatkowo gwarantuje to kozie mleko :)

U siebie w lesie udało mi się już zakończyć pozyskanie na ten rok. W związku z tym pracująca u mnie brygada robotników poszła do sąsiedniego leśnictwa gdzie jeszcze zostało sporo do zrobienia. Widziałem się z nimi w międzyczasie i trochę gadali że trafiła im się dosyć trudna powierzchnia bo sporo pochylonych drzew które trzeba ścinać przy użyciu dodatkowych narzędzi umożliwiających położenie drzewa w określonym kierunku.

To naprawdę dobrzy pilarze, ale zmęczenie i wyjątkowo trudny teren dały im się we znaki i zaniedbali przestrzeganie podstawowych zasad BHP. Przy ścinaniu drzewa (obalaniu) którego korona zaklinowała się o gałęzie stojących obok drzew zdarzył się wypadek. Jeden z pilarzy próbował manipulować zahaczonym pniem rękoma (zamiast przy użyciu dźwignioobracaka). Drzewo nie było grube (na szczęście) ale w rezultacie poleciało nie tam gdzie miało spaść i go przygniotło. Chłop z obrażeniami wylądował w szpitalu.

Kiedy dowiedziałem się o tym w biurze nadleśnictwa byłem przekonany, że sytuacja jest tak naprawdę krytyczna, bo tak mi ją przedstawiono. Postanowiłem jednak zadzwonić do poszkodowanego, bo naprawdę porządny człowiek i dobrze nam się razem pracowało. I dobrze że zadzwoniłem. Okazało się że nie jest tak źle jak mówią – kiedy mu powiedziałem co słyszałem trochę się uśmiał i powiedział z przekąsem: „No tak, we wiosce to już mnie wszyscy pochowali”. Doznał rzeczywiście poważnych obrażeń, a takie kontuzje zawsze pozostawiają w organizmie jakieś ślady.