Skąd to całe zamieszanie? Otóż zakupiłem (przez Internet oczywiście) kilka książek o hodowli kóz i dokształcam się, bo wieczory coraz dłuższe. Niesiony nowymi pomysłami, wykonałem kilkanaście telefonów a potem ruszyłem w trasę. Poza tym chcę hodować akurat kozy alpejskie, bo to kozia arystokracja.

Jesień na całego, wszystko w lesie i na łące przybrało wiadomo-jakie-kolory. Ale pośród brązów, zgaszonych zieleni, żółci, czerwieni i tym podobnych odcieni nagle przyciągnął moją uwagę ostry róż i pomarańcz. I to w miejscu które mijam codziennie kilka razy, czyli przy końskim pastwisku. Niesamowite kolory rzucają się w oczy, tym bardziej że dookoła głównie szarawa zieleń. To trzmielina – dosyć pospolity krzew, jak najbardziej rodzimego gatunku, a o tej porze roku wygląda jak egzotyczny ptak. (Euonymus europaeus L. – trzmielina pospolita.) A to za przyczyną dojrzewających właśnie teraz owoców – na zdjęciu widać jaskraworóżowe torebki owocowe oraz pomarańczową osnówkę wewnątrz której znajdują się nasiona. Zachęcam do wyprawy w las – ale może nie wyłącznie w poszukiwaniu „barw jesieni” bo to już trochę banalne. Mnie najbardziej cieszą właśnie takie nietypowe znaleziska, jak ostry różowy kolor na jesiennie już burej łące.

Ale żeby nie było tak nudno i melancholijnie, na poligonie koło leśniczówki zaczęły się jakieś ostre manewry. Jeżdżą czołgi i inne wojskowe pojazdy, ruch i poruszenie. Na szczęście zagrożenie pożarowe dawno minęło, więc nie obawiam się już o sąsiadujący z poligonem las (w trakcie największego zagrożenia poligon jest raczej nie używany).

Kończy się pozyskanie na terenie leśnictwa. Mimo słabej sprzedaży drewna udało się wykonać zaplanowane trzebieże i sprzedać surowiec. Jedno z drugim idzie w parze, bo pozyskane drewno musi mieć swojego nabywcę. Zbyt jest na tyle słaby, że nie ma mowy o cięciu „na zapas” – prace można zaczynać jeżeli jest umówiony kupiec. Do wycięcia został mi jeszcze jeden zrąb – sosnowy - oraz wycięcie tartacznej brzozy ze wszystkich rozpoczętych w tym roku pozycji trzebieżowych. Podyktowane to jest również rynkiem. Kupiec pojawił się dopiero teraz.

W miniony weekend sporo się działo. Przyjechał do leśniczówki zespół architektów zajmujący się inwentaryzacją obiektów zabytkowych. W skład zespołu wchodził również specjalista ds. dziedzictwa kulturowego Lasów Państwowych.

Przez cały dzień trwało mierzenie leśniczówki oraz badanie jej ścian, fundamentów oraz stanu zachowania piwnic i całego budynku. Nasza osada nie jest wprawdzie wpisana do rejestru zabytków, ale została zbudowana ok. 1933 roku, jest więc to już wiekowy dom, w typowej dla regionu Prus Wschodnich zabudowie z czerwonej licowej cegły.

Ponieważ na przyszły rok zaplanowany jest wstępnie remont osady, w tym wymiana stolarki drzwiowej i okiennej a także instalacji elektrycznej i grzewczej oraz ocieplenie ścian, dobrze byłoby przeprowadzić go tak, aby nie zniszczyć starego budynku i jego unikalnego charakteru (od samego początku była tu osada leśna, w której skład wchodził dom i cztery budynki gospodarcze).

Dlatego zdecydowałem się wystąpić z wnioskiem do Centrum Informacyjnego LP aby pracujący właśnie tam specjalista ds. dziedzictwa kulturowego Lasów Państwowych dokonał ekspertyzy mykologiczno-budowlanej i wraz z towarzyszącym mu zespołem architektów opracował wytyczne dla przeprowadzenia remontu w taki sposób, aby zachować wygląd i charakter budynku a także zabezpieczyć go przed wilgocią i grzybami.

A teraz akt drugi. Koledzy architekci (co za bractwo) w trakcie pracy, bardzo mnie nagabywali żebym pokazał im okolicę. Nie chcieli jechać moim samochodem, tylko swoją miejską terenówką. Od razu ustaliliśmy, że nie chodzi o oglądanie odnowień naturalnych, pięknych sosnowych drzewostanów nasiennych ani innych obiektów przyrodniczych. Pragnęli znaleźć się na dobrze rozjeżdżonej drodze czołgowej. Zgodnie z moją życiową dewizą, że marzenia trzeba realizować od razu, bo inaczej wyparują, pojechaliśmy na dobrze znaną mi czołgówkę. Trasę pomyślałem tak, żeby od razu chłopaków nie zniechęcić. Na początek był dół w oddziale 355, gdzie kiedyś utonął Kamaz z ładunkiem drewna. Poszło nieźle. Później trochę ciasnych zakrętów i główna atrakcja czołgówka. Działo się. A na koniec zaproponowałem ekipie przeprawę czołgową przez bród na rzeczce. Zanim ruszyliśmy z rykiem silnika w odmęty, długo trwała narada wśród uczestników wyprawy. Ostatecznie zwyciężył rozsądek i ustalono, że nie ryzykujemy.

„To nie jedziemy, tak?” – zapytał kierowca.

„Tak” – odpowiedziała większość pasażerów.

Woda zalała samochód tak, że straciliśmy wizję. Silnik wciąż pracował ale powoli tracił moc. Cudem dojechaliśmy do brzegu. Było naprawdę nieźle ...

Jestem pewien, że gdzieś podano numer telefonu do leśniczówki jako numer do nadleśnictwa. Otóż zdarza się, na szczęście rzadko (może to jakaś stara książka telefoniczna? Diabli wiedzą.) że dzwonią do nas różni ludzie z dość dziwnymi pytaniami. Najbardziej dziwna jest pani z jakiegoś urzędu pracy (nie przedstawia się nigdy) która dzwoni regularnie raz w miesiącu z pytaniem „Czy zatrudniacie Państwo kogoś w ramach prac interwencyjnych lub stażu?”. Na to ja (lub żona) z niezmiennym spokojem (trwa to już któryś rok) mówimy miłej pani że to leśniczówka a nie nadleśnictwo, że my nie zatrudniamy, że proszę zadzwonić do biura, numer taki a taki, i proszę zmienić sobie w bazie danych numer telefonu! Nie pomaga. (Aha, za każdym razem chyba dzwoni inna pani ...)

Ostatnio podnoszę słuchawkę i słyszę nie dzień dobry, tylko: „Iksiński. Marchew mam. Ekologiczną. Pół tony. No!”. Zamurowało mnie. Poważnie. Ale odetchnąłem i zacząłem ciągnąć gościa za język. Do kogo dzwoni i po co i kto marchew zamawiał... Okazało się że jakiś rolnik ma do sprzedania pół tony marchwi którą chciał zaproponować naszemu łowczemu na dokarmianie zwierzyny. Ale wyciągnąć z niego te informacje było niełatwo. Dałem mu telefon do łowczego, a przy okazji umówiłem się, że sam kupię kilka worków tej marchewki – dla kóz, dla koni no i dla siebie oczywiście.

Żona miała inną ciekawą rozmowę (obie w tym tygodniu). Dzwonił pan który bardzo chciał żeby podać mu numer do urzędu gminy w najbliższej miejscowości. (Oczywiście chciał dodzwonić się do nadleśnictwa.) Kiedy dowiedział się, że miejscowość niewielka i urzędu żadnego poza pocztowym nie posiada – zasępił się. Potem poprosił o telefon do szkoły. Na to żona odrzekła, żeby poczekał, bo musi sprawdzić w książce telefonicznej. Gość powiedział że w takim razie zadzwoni za pięć minut bo dzwoni z komórki i czekać nie może. Zadzwonił, a kiedy dostał numer do szkoły, chciał jeszcze do przedszkola. Żona wymiękła i powiedziała, że w szkole mu podadzą ...

Naprawdę nie wiem, kto, kiedy i gdzie umieścił nasz numer jako nadleśnictwa, ale niechcący sprawił nam wiele radości. Wątpliwej nieraz ...

W ubiegłą sobotę byłem na polowaniu na kaczki. Przyznam, że sam je zorganizowałem, bo o ile koledzy wyrazili licznie chęć udziału, to samo się nie zrobi. To nie jest tak, że się po prostu jedzie, strzela, i już. Trzeba wcześniej kilka razy odwiedzić te miejsca gdzie planuje się polować, ustalić, czy kaczki pojawiają się tam rano, czy wieczorem, a może są tam cały dzień, jaki jest teren – czy trudne błotniste bagno czy jezioro zarośnięte trzcinami. Nawet kolejność odwiedzanych „akwenów” ma znaczenie, bo jeżeli na koniec zostawić najtrudniejsze do przejścia bagno, to już ani ludzie ani psy nie będą miały siły. Pies tym razem był tylko jeden, mój. Sprawdził się świetnie, ale ponieważ było dwunastu myśliwych którzy strzelali intensywnie (choć nie zawsze skutecznie – jest takie myśliwskie powiedzenie: „jedna kaczka – jedna paczka” (amunicji oczywiście)) to pod koniec był już wykończony.

Kaczki zresztą głupie nie są, podrywają się i szybko nabierają prędkości F16. Trafić do nich to naprawdę duża sztuka. Nie mówiąc już o tym, że trzeba je umiejętnie podejść, bo zaniepokojone zbyt wcześnie zrywają się wszystkie i myśliwi mogą je co najwyżej pooglądać.

Dziś byłem w nadleśnictwie na naradzie. Spotkani przy okazji koledzy powiedzieli że chętnie powtórzą sobotnie łowy przy najbliższej okazji. Mam nadzieję, że przyjedzie jeszcze mój kolega z psami. On te swoje psy szkoli i wystawia na konkursach a ja bardzo chciałbym zobaczyć jak pracuje taki „konkursowy” wyżeł. No i liczę że mój pies się przy nich dobrze zaprezentuje.

P.S. Aparatu nie zabierałem, bo nie chciałem żeby przypadkiem wpadł mi do wody. Kiedyś zabrałem stary aparat Praktika na spływ kajakowy ... Aparat był pancerny, ale tego nie przeżył. A co dopiero nowoczesne cyfrówki ...

Mierzyliśmy dokładnie długości odcinków biegnących pomiędzy leśniczówką Dąbrowskie a moją leśniczówką oraz gospodarstwem agroturystycznym BB – wszystkie te obiekty leżą na szlaku i stanowią bazę dla rajdowców. Odległości okazały się idealne, w granicach trzydziestu kilometrów od punktu do punktu, co sprawia że jest to optymalne zarówno dla jeźdźców jak i dla koni. Zastanawialiśmy się też gdzie najlepiej zorganizować popasy – miejsca gdzie będzie można rozkulbaczyć konie i dać im odpocząć w bezpiecznych warunkach, a ułańskim siedzeniom również zapewnić trochę wytchnienia. (Nie zawsze taki popas będzie konieczny, wszystko zależy od sprawności jeźdźców. Niemniej trzeba brać pod uwagę, że nawet jeżeli ktoś jeździ dwa-trzy razy w tygodniu w jakimś ośrodku jeździeckim, jest to zupełnie inna jazda niż wycieczka w „prawdziwy” teren w kilkudziesięciokilometrową trasę. Koń pracuje i zachowuje się zupełnie inaczej, co sprawia że można sobie poważnie poobijać cztery litery ... Najważniejsze to jednak nie poobijać konia. Znajomy spotkał na takim popasie grupkę znanych „ludzi mediów” ze stolicy, którzy zgodnie stwierdzili, że wracają do domu bo już się dość poobijali – a w wywiadach jakie można z nimi przeczytać zawsze są doskonałymi jeźdźcami ...).

W każdym razie dzień nam minął pracowicie, bo nie tylko mierzyliśmy trasę ale i ją znakowaliśmy. Właściwie głównie znakowaliśmy, czyli za pomocą szablonu z wzorem ustalonym przez kapitułę szlaku malowaliśmy farbą znaki we wszystkich miejscach które zapewniają dobrą orientację w terenie.

Jest to w Polsce grzyb chroniony (ochrona ścisła), ale dopiero od niedawna (2004 rok) i dużo osób pamięta jego smak, gdyż grzyb jest jadalny. Wygląda, przyznacie, dosyć ciekawie (jego regionalne nazwy to „kozia broda”, „leśny kalafior” oraz „baran”). Ten który widać na zdjęciu miał rozmiary sporej główki kapusty, ale bywają i mniejsze i większe (rekordowy szmaciak znaleziony we Francji ważył ponad 28 kg!). Rośnie najczęściej w lesie sosnowym, bo jest pasożytem korzenia sosny ...

Wszystkim którzy będąc na grzybach mają wątpliwości co do tego czy rosnący przed nimi grzyb jest jadalny czy trujący, polecam metodę z aparatem. Lepiej przynieść z lasu dobre zdjęcie niż grzyba który może okazać się a) chroniony, b) trujący. Ponawiam też oczywiście apel o nie śmiecenie w lesie oraz o nie wjeżdżanie do lasu samochodami. W mojej okolicy szturm grzybiarzy trwa a śmieci przybywa, bo najwyraźniej pusta plastikowa torebeczka po kanapce jest już zbyt ciężka żeby zabrać ją z powrotem do domu (że o butelkach plastikowych nie wspomnę).

Kilka miesięcy temu kolega idąc na ryby znalazł nad rzeką wydrę. Zupełnie małą. Jej matkę prawdopodobnie zabili „źli ludzie”. Mała wydra w przyrodzie nie miałaby szans, ale na szczęście nauczyła się korzystać ze smoczka i przetrwała najtrudniejszy okres pierwszych kilku dni na mleku dla niemowlaków. A potem ... zaczęło się.

Żona kolegi mówi, że wydra chyba ma zespół nadpobudliwości ruchowej (ADHD). Ale u wydry to zupełnie normalne. Generalnie wszędzie jej pełno i nie ma miejsca gdzie nie wlezie. Na szafki, pod lodówkę – długi brązowy kształt przemieszcza się po domu z prędkością światła. Domowy foksterier, do tej pory ulubieniec rodziny, obraził się, bo został zdetronizowany. W dodatku pan zabronił fantastycznej zabawy i nie pozwala zjeść wydry. Najpierw to wydra zjadała psa, potem pies wydrę, a potem wspólnie lekko pogryźli swojego pana który postanowił towarzystwo rozdzielić w trosce o całość obu zwierzaków. Teraz wydra urosła i chyba by się zjeść już nie dała, ale na początku istniało takie niebezpieczeństwo. A wszyscy zdaniem psa bardziej bawią z wydrą niż z nim, co zdaniem foksa jest nie do pojęcia.

Odkąd w domu jest wydra, kolega bez problemu może wychodzić na ryby – no bo przecież trzeba nakarmić Maćka (który ostatnio jada również parówki i zupę) – a wcześniej różnie z tym bywało ... Dodam jeszcze, że opiekun Maćka jest sprzedawcą w sklepie, a nie wytrawnym przyrodnikiem.